یادواره شهدای وظیفه و گرامیداشت یاد شهید اشرف گنجویی در مرکز آموزش ۰۵ برگزار شد

مراسم یادواره شهدا و گرامیداشت یاد و خاطره شهید اشرف گنجویی شهید منتسب به مرکز آموزش ۰۵ کرمان، با حضور مسئولین استانی و نظامی کرمان و همچنین خانواده  شهید اشرف گنجویی در این مرکز برگزار شد.

در این مراسم امیر سرتیپ دوم مهدی معمارباشی فرمانده قرارگاه منطقه ای جنوبشرق نزاجا ضمن گرامیداشت یاد و خاطره این شهید گفت: مهمترین  درس تربیتی شهدا، اتمام حجت ایشان بر ما است؛ به این معنی که باید ادامه دهنده واقعی راه آنان باشیم و فرهنگ شهادت و از خود گذشتگی آنان را به نسل‌های آینده منتقل کنیم.

امیر سرتیپ دوم مهدی معمارباشی افزود: جنگ امروز متفاوت از دوران دفاع مقدس است و نسل‌ امروزی ما باید در مقابل جنگ نرم و فضای مجازی ایستادگی و مقاومت کند.

گفتنی است خاطره گویی همرزم و همسنگر شهید، تجلیل از همسر شهید و مداحی از دیگر برنامه های این یادواره بود.

جاویدالاثر علیرضا اشرف گنجویی در فروردین ۱۳۴۱ در خانواده مذهبی به دنیا آمدند به علت شغل پدرشان که ارتشی بودند در مشهد مقدس زندگی می کردند. بعد از مدتی به شهر کرمان آمدند. ایشان تنها فرزند پسر خانواده بودند. دوران تحصیلات را در شهر کرمان در سال ۱۳۵۹ به پایان رساندند.

شهید اشرف گنجویی به علت علاقه به نظام مقدس جمهوری اسلامی و ارتش جمهوری اسلامی سال ۱۳۵۹ در دانشکده افسری تهران امتحان دادند و قبول شدند تا زمانی که در دانشکده مشغول به تحصیل بودند چندین بار به جبهه های نبرد حق علیه باطل اعزام شدند.

سال ۱۳۶۳ لشکر ۸۸ زاهدان را برای خدمت انتخاب کردند. بعد از ۸ ماه لشکر ۸۸ به منطقه غرب منتقل شد؛ اما چون ایشان در قسمت آموزش عقیدتی سیاسی بودند مسئولشان گفته بودند که شما به خاش بروید و همه امکانات هم در اختیار شما می گذاریم اما ایشان گفتند خون من رنگین تر از بقیه نیست اگر برای رفتن به جبهه قرار باشد از این قسمت بیرون می آیم تا از دیگه عقب نمانم.

یکی از همرزمان شهید که در روز ۲۷ تیر ۶۶ در عملیات آزادسازی تپه ۴۰۲ سومار شرکت داشت بعداً تعریف کرده بود که صبح زود آن روز بعد از نماز صبح ایشان همه را جمع کرده بودند و برایشان صحبت کردند و گفته بودند این جنگی که ما داریم مثل جنگ امام حسین علیه السلام و یزید است. در این راه کشته شدن، اسارت، جانبازی و معلولیت هست. اگر کسی می دونه که هنوز آمادگی این برنامه ها را ندارد همراه ما نیاید.

بعد از تمام شدن حرفهایشان خودشان با بیسیمچی جلوی بقیه در کانال ها حرکت می کنند وبقیه پشت سرآنها. وقتی کمی جلو رفتند کتفشان تیر می خورد و توسط عراقیها محاصره می شوند و از آن به بعد هنوز هیچ خبری از ایشان نداریم و سال ۱۳۸۳ طی نامه ای که از تهران رسید احراز شهادت شدند و به عنوان جاویدالاثر یاد ونامشان در دلها زنده مانده است.

با ارسال نظرات خود ما را همراهی کنید.

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *